زمان ظهور

اگر چه اصل ظهور و نشانه های نزدیک شدن آن، از امور مسلّم و قطعی است، ولی بنا به مصالحی، زمان ظهور مشخص نشده است و هیچ کس جز خداوند از وقت دقیق آن آگاه نیست. بارها اصحاب از امامان (ع) درباره زمان خروج قائم (ص) پرسیده اند، ولی آنان به صراحت از مشخص کردن آن نهی کرده اند و زمان ظهور را هم چون علم به قیامت، منحصر به خداوند دانسته اند.

فضیل از امام باقر(ع) پرسید: آیا برای ظهور، وقت معین شده است؟ امام سه بار فرمودند: «کذب الوقّاتون»؛ کسانی که وقت تعیین می کنند، دروغ می گویند. نیز آمده است: کمیت از آن حضرت پرسید: چه وقت حضرت مهدی (ع) ظهور می کند؟ امام فرمودند: از پیامبر (ص) نیز همین مطلب پرسیده شد. حضرت فرمود: مَثَل ظهور مهدی (ع) هم چون برپایی قیامت است (کسی جز خداوند از از وقت آن آگاه نیست) مهدی نمی آید، مگر ناگهانی.

البته در برخی روایات به گونه ای سر بسته به زمان ظهور اشاره شده که آن روایات نیز وقتی معیّن نمی کنند، بلکه به گونه ای نشانه های ظهور را بیان می کنند؛ مانند «مهدی (ع) قیام نمی کند مگر در سال های فرد، سال اول، سال سوم، پنجم، هفتم، نهم و یا روز شنبه دهم محرم. و یا : در بیست و سوم رمضان منادی ندا می دهد و مردم را به سوی مهدی (ع) فرا می خواند.

زمانی بیاید

یاتی زمان، سیاتی زمان. عنوان معروف در کتب حدیث است که روایات بسیاری تحت این عنوان مبنی بر پیشگویی از وقایع و حوادث و یا ملاحم و فتن ذکر شده است. اینک شماری از اینها را می آوریم.

رسول خدا (ص) فرمود: زمانی بیاید که چهره های مردم چهره آدمیان و دل هاشان دل های شیاطین باشد، بسا گرگ درنده و خونخوار باشند، از منکرات اجتناب نکنند. اگر در جمع آن ها باشی بد نامت کنند و چون با آن ها سخن گویی، به تو دروغ گویند و چون از آن ها جدا شوی، غیبتت کنند. سنت در میان آن ها بدعت و بدعت به نزدشان سنت بود، محترمتان نزد آن ها موهون، و موهونان محترم باشند. مومن نزد آن ها خوار و فاسق ارجمند بود. کودکانشان گستاخ و بی داب و زنان شان بی شرم و پیران شان امر به معروف و نهی از منکر نکنند. پناه بردن به آن ها خواری و اعتماد به آن ها ذلت و درخواست مال از آن ها بیچارگی و ننگ باشد. در آن هنگام خداوند باران به موقع به آن ها نبارد و در غیر موسم خود ببارد و بدان آن ها بر آن ها چیره سازد که به بدترین وجهی آن ها را آزار دهند، پسرانشان را بکشند و زنانشان را زنده دارند، در آن حال هر چه نیکان دعا کنند به اجابت نرسد.

زمانی بر مردم بیاید که شکم هاشان خدای شان بود (هر چه خواهد از حلال و حرام به آن بدهند) و زنانشان قبله شان باشد ( که تمام توجه شان به آن ها بود) و پولشان دینشان ( که آن را در حد پرستش دوست دارند) و شرف و عزت خویش را در تجملات و امتعه دنیا دانند، از ایمان جز نامی و از اسلام جز آثاری و از قرآن جز درسی بیش نماند. مساجدشان از حیث ساختمان آباد و دل هاشان از هدایت تهی و ویران، علماشان بدترین خلق خدا در روی زمین باشند. در آن هنگام خداوند آن ها را به سه بلیه دچار سازد: جور سلطان و خشکسالی و ظلم و ستم حکام و زمامداران. اصحاب از سخنان حضرت به شگفت آمده عرض کردند: مگر آن ها بت می پرستند؟ فرمود: آری، پول نزد آن ها چون بت مورد پرستش باشد.

منبع: فرهنگ الفبایی مهدویت